krsm3-1-7 การประเมินบริบทและปัจจัยนำเข้าโครงการยกระดับคุณภาพ การจัดการเรียนรู้สู่ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอิงฐานนวัตกรรมผ่านแนวคิด ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ โรงเรียนราชินีบูรณะ จังหวัดนครปฐม

การประเมินบริบทและปัจจัยนำเข้าโครงการยกระดับคุณภาพ การจัดการเรียนรู้สู่ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอิงฐานนวัตกรรมผ่านแนวคิด ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ โรงเรียนราชินีบูรณะ จังหวัดนครปฐม

มนต์เมืองใต้ รอดอยู่

โรงเรียนราชินีบูรณะ

คำสำคัญ

การประเมินโครงการ, บริบท, ปัจจัยนําเข้า, นวัตกรรม, ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ

บทคัดย่อ

การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมิน 1) บริบท และ 2) ปัจจัยนําเข้า ของการดําเนินงาน เพื่อ นําไปสู่การกําหนดกระบวนการและผลลัพธ์ของโครงการยกระดับคุณภาพการจัดการเรียนรู้สู่ผลสัมฤทธิ์ ทางการเรียนอิงฐานนวัตกรรมผ่านแนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ โรงเรียนราชินีบูรณะ จังหวัด นครปฐม กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้บริหาร หัวหน้ากลุ่มสาระการเรียนรู้ หัวหน้างาน และครู จํานวน 5, 8, 9 และ 116 คน ตามลําดับ ของโรงเรียนราชินีบูรณะ จังหวัดนครปฐม รวมทั้งสิ้น 138 คน เครื่องมือที่ใช้ในการ ประเมิน ประกอบด้วย 1) แบบสอบถามความต้องการจําเป็น 2) แบบสัมภาษณ์ 3) ประเด็นสนทนากลุ่ม และ 4) แบบวิเคราะห์ระดับความสามารถของบุคลากร การวิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบน มาตรฐาน ดัชนีลําดับความสําคัญ การวิเคราะห์เนื้อหา การวิเคราะห์ข่ายงาน และการวิเคราะห์ตัวแบบ กําหนดการเชิงเส้น ผลการวิจัยพบว่า 1) ด้านบริบท พบว่าโครงการมีความต้องการจําเป็นและสอดคล้องกับสภาพปัญหา ของครูในการพัฒนานวัตกรรมการจัดการเรียนรู้โดยใช้แนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ โดยมีการ เสริมสร้างความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ การพัฒนาความสอดคล้องของการจัด ทําแผนการจัดการเรียนรู้การนิเทศและการวิจัยเชิงปฏิบัติการในชั้นเรียนด้วยชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ การอบรมเชิงปฏิบัติการพัฒนานวัตกรรมการศึกษาสู่การเปลี่ยนแปลงชั้นเรียนแบบมุ่งผลสัมฤทธิ์ การ สร้างสรรค์ผลงานวิธีปฏิบัติที่เป็นเลิศและนวัตกรรมการจัดการเรียนรู้ในการพัฒนาคุณภาพการจัด การเรียน รู้สู่การยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ระดับกลุ่มสาระการเรียนรู้และระดับโรงเรียน และ 2) ด้านปัจจัย นําเข้า พบว่าโครงการมีความพร้อมในการดําเนินการเนื่องจากมีบุคลากรที่มีขีดความสามารถในการพัฒนางาน มีโอกาสสูงในการดําเนินกิจกรรมตามโครงการได้สําเร็จ โดยมีโอกาสและจุดแข็งมากพอ ที่จะขจัดผลกระทบ ของจุดอ่อนและอุปสรรคที่อาจเกิดขึ้นในการดําเนินโครงการ ทั้งนี้ ผลการประเมินทําให้ได้ข้อสารสนเทศแสดง ถึงความพร้อมระดับสูงในการดําเนินโครงการให้ประสบผลสําเร็จ

เอกสารอ้างอิง

กัลยา วานิชย์บัญชา. (2551). หลักสถิติ, กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.งานวิจัยเพื่อพัฒนาคุณภาพการศึกษา. (2562), RACHAWADI Model: รูปแบบขับเคลื่อนการวิจัยเชิงปฏิบัติ การในชั้นเรียน (รายงานการนําเสนอหนึ่งโรงเรียนหนึ่งนวัตกรรมของคุรุสภา ประจําปี 2562).นครปฐม: โรงเรียนราชินีบูรณะ.
จอมพงศ์ มงคลวนิช. (2555). การบริหารองค์การและบุคลากรทางการศึกษา กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฏฐพล ทีปสุวรรณ. (2562) นโยบายและจุดเน้นของกระทรวงศึกษาธิการ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2563. สืบค้นเมื่อ 17 ตุลาคม 2562, จาก https://www.moe.go.th/moe/th/news/
detail.php?NewsID=54708&Key=news_act
ธีระเกียรติ เจริญเศรษฐศิลป์. (2559). Education Reform & Entrance 4.0. สืบค้นเมื่อ 17 ตุลาคม 2562 จาก http://www.moe.go.th/websm/2016/nov/461.html พาสนา จุลรัตน์. (2561) การจัดการเรียนรู้สําหรับผู้เรียนในยุค Thailand 4.0. Veridian E-Journal Silpakorn University, 11(2), น. 2363-2380.
พิชิต ฤทธิ์จรูญ. (2557). เทคนิคการประเมินโครงการ. กรุงเทพฯ: เฮ้าส์ ออฟ เคอร์มิสท์.
พิมพันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ยินดีสุข. (2560). ทักษะ 7C ของครู 4.0. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มาเรียม นิลพันธุ์. (2554). วิธีวิจัยทางการศึกษา, นครปฐม: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เมธาสิทธิ์ ธัญรัตนศรีสกุล. (2560). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ: แนวทางปฏิบัติสําหรับครู, วารสารวิชาการ มทร. สุวรรณภูมิ, 2(2), น. 214-228.
รัตนะ บัวสนธ์. (2556). รูปแบบการประเมิน CIPP และ CIPPIEST มโนทัศน์ที่คลาดเคลื่อนและถูกต้องในการใช้. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 5(2), น.7-24.
เรณู ปัญญาไชย และสุวรัฐ แลสันกลาง. (2558), การประเมินโครงการบริหารจัดการเพื่อเพิ่มศักยภาพประสิทธิภาพ สมรรถนะความเข้มแข็งขององค์กรรถม้าจังหวัดลําปาง. วารสารมหาวิทยาลัยลําปาง,4(2), น.49-61.
วิชัย วงศ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2557). การโค้ชเพื่อการรู้คิด, กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์ วิวรรณ ธาราหิรัญโชติ. (2557).Man Money Material Management. สืบค้นเมื่อ 2 พฤศจิกายน 2562,จาก https://www.bangkokbiznews.com/blog/detai/
573508.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2553). วิธีวิทยาการประเมิน: ศาสตร์แห่งคุณค่า. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สํานักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2559). สภาวะการศึกษาไทย ปี 2557/2558 จะปฏิรูปการศึกษาไทยให้ทันโลกในศตวรรษที่ 21 ได้อย่างไร. กรุงเทพฯ : สํานักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
สุทธิมา ชํานาญเวช. (2561). การวิเคราะห์เชิงปริมาณทางธุรกิจ. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุนทร โคตรบรรเทา. (2561). การบริหารการศึกษา: หลักการและทฤษฎี (ฉบับปรับปรุง), กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์ปัญญาชน.
สุภางค์ จันทวานิช. (2554). การวิเคราะห์ข้อมูลในการวิจัยเชิงคุณภาพ. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุวิมล ว่องวานิช. (2553). การวิจัยประเมินความต้องการจําเป็น. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
. (2553). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย Alderfer, C. P. (1973). Existence: Relatedness and growth, human needs in organizational setting. New York: Free Press.
Fiedler, F.E. and Chemers, M. (1984). Improving Leadership Effectiveness. New York: Wiley. Fred, E. Fiedler and Martin, M. Chemers. (1984). Leadership and Effective Management.Glenview: Scot Foreman.
Herzberg, F. (1993). The Motivation to Work. New Brunswick: Translation. Lunenburg, Fred C. and Allen C. Ornstein. (2000). Educational Administration: Concepts and Practions. Belmart: Wadsworth/Thomson Learning.
Mehrens, W.A. and Lehmann, 1.J. (1978). Measurement and Evaluation in Education and Psychology. New York: Holt, Rinehart and Winoton.
Rowinelli, R. J., & Hambleton, R. K. (1977). On the use of content specialists in the assessment of criterion-referenced test item validity. Dutch Journal of Educational Research, 2(1),p.49-60.
Stufflebeam, D.L. and Shinkfield, A.J. (1985). Systematic Evaluation. Massachusette:Kluwer-Nijhoff.
. (2007). Evaluation Theory, Models, and Applications. San Francisco: Jossey-Bass.